Specyfika pracy - kierowca autobusu

Ukończenie odpowiednich kursów otwiera przed zainteresowanym możliwość podjęcia pracy w zawodzie kierowcy autobusu. Nie wszystko jest tu jednak takie proste, jak mogłoby się to wydawać na początku. Chętnych jest wielu, jednak czy aby na pewno każdy z nich spełniłby oczekiwania stawiane kierowcy? Na czym polega praca kierowcy autobusu? Czym różnią się od siebie określone rodzaje przewozów? I w końcu - jakie wymagania stawia się kierowcom? Na te pytania postaramy się odpowiedzieć w niniejszym raporcie.

Zostać kierowcą autobusu

Niby to proste, ale okazuje się, że jest to dość skomplikowane, kosztowne i czasochłonne. Poza tym –chcieć to nie wystarczy, ponieważ dość często zdarza się podczas kursów, że kandydat nie za bardzo zdaje sobie sprawę, jak w rzeczywistości będzie wyglądała jego przyszła praca. Jest to problem, ponieważ później kandydat ten może nie spełniać podstawowych oczekiwań pracodawcy wobec jego osoby. Obecnie dość dużą grupę kandydatów na kierowców autobusów stanowią ludzie kierowani na kursy przez urzędy pracy. Oczywiście nie można ich dyskwalifikować, jednak niestety są wśród nich tacy, którzy do tego zawodu starają się trafić na zasadzie przypadku lub okazji (akurat organizowany jest odpowiedni kurs). Takie osoby mogą po prostu nie nadawać się do tego zawodu z uwagi na brak odpowiednich predyspozycji.

Tu jest podobnie jak w innych zawodach. Lekarz z powołania będzie dawał od siebie maksimum, zaś pracę będzie wykonywał z pasją. Jeśli jednak skończył studia na siłę (np. tak wymarzyli sobie karierę dziecka jego rodzice) i w taki też sposób trafił do zawodu - to nawet jeżeli miał niezłe wyniki w nauce - wcale nie oznacza, że na pewno będzie dobrym lekarzem.

Podobnie jest z nauczycielem. Jeśli ktoś ma powołanie, to będzie z pasją podchodził do pracy, rozumiejąc problemy uczniów. Natomiast osoba, która z przypadku znalazła się w tym zawodzie - nawet jeśli ukończy odpowiednie kursy pedagogiczne - wcale nie musi być dobrym i cenionym nauczycielem. Wręcz przeciwnie - może zupełnie nie radzić sobie z pedagogicznym podejściem do uczniów generując nieustanne konflikty na linii uczeń - nauczyciel - dyrekcja.

Ukończenie kursu prawa jazdy to nie wszystko. Należy także ukończyć kwalifikację wstępną i zdać egzamin. To niestety kosztuje - niemało.W przypadku zawodu kierowcy jest podobnie. Kierowca wykonujący swoją pracę z pasją, miły, uśmiechnięty i dobrze wyszkolony będzie pozytywnie odbierany przez pasażerów i doceniany przez pracodawcę. Kierowca z przypadku owszem - pojedzie - ale zarówno on, jak i pasażerowie zawsze będą z czegoś niezadowoleni. Kierowca taki często zmienia pracodawcę myśląc, że to cały świat uwziął się na niego, a przecież on jest najlepszy.

Aby tego uniknąć, już na wstępie kandydat na kierowcę powinien interesować się zawodem, do którego zamierza przystąpić. Musi znać rodzaje przewozów, pełną specyfikę pracy, wymagania stawiane kierowcy, jak i wiedzieć czego może oczekiwać od pracodawcy, zaś pracodawca od niego. Jeśli idąc na kurs kandydat robi to na zasadzie, że jakoś to będzie nie zdając sobie sprawy z wymienionych wyżej elementów - do niczego dobrego to nie doprowadzi.

Aby zostać kierowcą autobusu należy przejść zarówno określone badania lekarskie i psychologiczne oraz ukończyć kurs prawa jazdy i zdać egzamin państwowy. To jednak nie wszystko. Aby zawodowo jeździć autobusem, należy ukończyć rozbudowane szkolenie zwane kwalifikacją wstępną, które kończy się egzaminem przed państwową komisją. Wyjątek stanowią osoby, które prawo jazdy kat. D uzyskały przed 10 września 2008 r., ale nigdy nie pracowały na stanowisku kierowcy autobusu. Muszą one przed podjęciem pracy ukończyć szkolenie okresowe, które jest znacznie krótsze i nie jest zakończone egzaminem. Kwalifikacja wstępna obejmuje 280 godzin szkolenia, z czego 260 to zajęcia teoretyczne, a 20 – praktyczne, w tym ćwiczenia z jazdy w warunkach specjalnych (na płycie poślizgowej). Krótszą opcją jest kwalifikacja wstępna przyspieszona trwająca 140 godzin, z czego 130 to teoria, a 10 – praktyka.

Jeśli chodzi o wymagania wiekowe to obecnie, aby uzyskać prawo jazdy kategorii D trzeba ukończyć 24 lata. Przepisy pozwalają jednak, aby najpierw ukończyć kwalifikację wstępną, a następnie kurs prawa jazdy. Jest to sytuacja o tyle nielogiczna, że w ramach kwalifikacji wstępnej prowadzone są zajęcia praktyczne z doskonalenia techniki jazdy. Zatem osoba, która nie umie jeździć autobusem - ma doskonalić technikę jazdy. Absurd, ale zgodny z prawem zarówno polskim jak i unijnym. Osoba, która przed kursem na prawo jazdy ukończy kwalifikację wstępną może uzyskać prawo jazdy kat. D już w wieku 21 lat. Jeśli jednak ukończyła kwalifikację wstępną przyspieszoną to do 23. roku życia może wykonywać przewozy drogowe tylko na regularnych liniach komunikacyjnych do 50 km.

Całe szkolenie od podstaw jest kosztowne. Jego łączny koszt wraz z badaniami to nawet około 10 000 zł (w przypadku posiadania prawa jazdy kat. C cena będzie sporo mniejsza) i dlatego nie można się dziwić, że spora grupa chętnych korzysta w tym zakresie z pomocy urzędów pracy. Ci, którzy takiej możliwości nie mają, mogą skorzystać z kredytów bankowych, jednak jeśli nie są nigdzie zatrudnieni - szanse na kredyt są niewielkie.

Kierowca autobusu musi ponadto co kolejne 5 lat ponownie ukończyć szkolenie okresowe (35-godzinne), którego koszt to około 600 zł, a także przechodzić okresowo wymagane badania lekarskie. Zakres badań jest spory: m.in. EKG, badanie poziomu cukru, badanie słuchu, badanie okulistyczne, neurologiczne. Oprócz tego konieczna jest wizyta w pracowni badań psychologicznych i pozytywne ich przejście. Powyższe badania kierowca wykonywać musi co 5 lat, jeśli nie przekracza wieku 60 lat. Powyżej tej granicy badania trzeba robić co 30 miesięcy. Oczywiście są to okresy maksymalne i jeśli lekarz zdecyduje inaczej - badania trzeba będzie zrobić ponownie wcześniej.

Spełnienie powyższych wymagań potwierdzane jest odpowiednim wpisem kodu 95 w prawie jazdy wraz z datą ważności.

Specyfika pracy

Mając już w kieszeni odpowiednie dokumenty - można przystąpić do poszukiwania zatrudnienia w firmie transportowej zajmującej się przewozem osób. Okazuje się, że także tu nie wszystko jest proste i oczywiste, a popełnione błędy przy decyzji co do miejsca zatrudnienia - mogą bardzo szybko zemścić się.

Kierowca autobusu musi zdawać sobie sprawę, że każdy rodzaj przewozów ma swoją specyfikę. Osoba jeżdżąca - nawet dłuższy czas - w komunikacji miejskiej nie od razu będzie umiała odnaleźć się w komunikacji długodystansowej (krajowej lub międzynarodowej), ponieważ jest pomiędzy tymi zadaniami przewozowymi zbyt dużo znaczących różnic. Zdecydowanie łatwiej dostosować się w drugą stronę, czyli z komunikacji dalekobieżnej do lokalnej miejskiej czy podmiejskiej, chociaż i to nie jest tak oczywiste.

W chwili obecnej pracy dla kierowców autobusów jest nadal sporo, jednak w wielu firmach rekrutacje są wstrzymywane. Najłatwiej znaleźć pracę przed sezonem wakacyjnym, jednak próby realizowania przewozów długodystansowych bez odpowiedniego doświadczenia i wiedzy to dosłownie igranie z życiem. Tu nie chodzi bynajmniej tylko o manualne czynności związane z kierowaniem, ale o umiejętność planowania, przewidywania czy znajomość wytrzymałości organizmu. Tego - młodemu stażem kierowcy - z pewnością będzie brakować i może być on błędnie przekonany o swojej ponadludzkiej sile i wytrzymałości.

Pasażer na przystanku to stały element w pracy kierowcy miejskiego autobusu. Odpowiednie środki ostrożności są niezbędne.Komunikacja miejska

Bardzo często kierowcy autobusów zaczynają swoją przygodę z zawodem od komunikacji miejskiej uważając, że tu będzie najłatwiej. Niestety nie jest to prawdą. Zgadza się, w komunikacji miejskiej stosunkowo najłatwiej jest o pracę dla kierowcy początkującego, jednak łatwość na tym się kończy. Przede wszystkim w komunikacji miejskiej kierowca porusza się cały czas w warunkach ogromnego natężenia ruchu. Oczy musi mieć zawsze dookoła głowy i na bieżąco prowadzić wnikliwą obserwację błyskawicznie zmieniających się sytuacji. Poza tym bardzo często rozmieszczone przystanki mocno ograniczają prędkość jazdy. Oscyluje ona z reguły pomiędzy 30, a 50 km/h. Na przystankach wsiadają i wysiadają pasażerowie. Kierowca musi bardzo dokładnie prowadzić obserwację w chwili zamykania drzwi, aby nikomu z pasażerów nie wyrządzić krzywdy.

Zdarza się, że do pojazdu chce wejść osoba o ograniczonej sprawności ruchowej, poruszająca się na wózku inwalidzkim. W takim przypadku kierowca musi umieć pomóc takiej osobie przy wsiadaniu lub wysiadaniu poprzez np. opuszczenie platformy, po której można wjechać do pojazdu lub z niego wyjechać. Kolejna sprawa to stosowanie się do rozkładów jazdy. W wielu przypadkach za jazdę na zasadzie dowolności - stosowane mogą być kary finansowe dla kierowców (np. brak premii, itp.). Kierowca aby przestrzegać rozkładu jazdy - musi kierować się przede wszystkim swoim doświadczeniem zawodowym. Musi umieć wyliczać na bieżąco, ile orientacyjnie czasu potrzeba na pokonanie danej odległości pomiędzy dwoma przystankami, czyli mieć wyczucie odległości oraz czasu potrzebnego na realne pokonanie tego dystansu. Jeśli popełni błąd - może sprawić, że będzie jechał kilka minut przed planowanym czasem. To z kolei może zmusić go albo do bardzo wolnej jazdy pomiędzy kolejnym przystankiem na zasadzie toczenia się z prędkością rzędu 20 km/h albo do dłuższego postoju (kilkuminutowego) na przystanku z otwartymi drzwiami. Zarówno pierwszy jak i drugi przypadek będzie denerwował pasażerów, którzy zupełnie nie będą zdawali sobie sprawy dlaczego kierowca tak postępuje. To generować będzie ich złość lub - w skrajnych przypadkach - nawet próby wyładowania agresji słownej wobec kierowcy. Poza tym bardzo wolna jazda to utrudnianie ruchu innym kierującym - zwłaszcza na wąskich jednopasowych jezdniach. Aby zadanie przewozowe wykonać prawidłowo - należy mieć zatem nie tylko jak widać wiedzę teoretyczną, ale również odpowiednie w tym zakresie doświadczenie praktyczne.

Kolejne problemy to znajomość tras i przystanków. Do tego potrzebna jest bardzo dobra znajomość topografii miasta. Nie może być tak, że kierowca cały czas myli się i skręca nie w tę ulicę lub co chwilę pyta się pasażerów gdzie ma jechać. To wynik braku profesjonalizmu. Poza tym skręt w niewłaściwą uliczkę wielkim pojazdem może skutkować brakiem możliwości kontynuacji jazdy i zablokowanie przepustowości ulicy (cofać nie jest łatwo). W przypadku linii pospiesznych lub przyspieszonych kierowcę nie obowiązują wszystkie przystanki. Jeśli pomyli się i zauważy przystanek właściwy w ostatniej chwili - gwałtowne hamowanie lub skręt może być przyczyną co najmniej niebezpiecznej sytuacji na drodze. Warto pamiętać, że w autobusach komunikacji miejskiej są także miejsca stojące i każdy gwałtowny manewr może doprowadzić do obrażeń pasażerów.

Jazda autobusem przegubowym nie jest trudna, ale wymaga koncentracji i dokładnej obserwacji zachowania pojazdu. Wąskie ulice nie ułatwiają manewrowania. Holownik pociągnie uszkodzony autobus do bazy, gdzie usterka zostanie usunięta. Zadanie kierowcy to bezpieczne kierowanie holowanym autobusem, co nie zawsze jest łatwe.

W komunikacji miejskiej kierowca ma styczność z pasażerami o różnych charakterach. Trafiają się osoby agresywne, pod wpływem alkoholu oraz także grupki młodzieży, które mogą, w skrajnych przypadkach, zagrozić bezpieczeństwu kierowcy. Kierowca musi wykazywać się doświadczeniem, aby umieć zachować się w wielu stresujących sytuacjach w kontakcie z pasażerem.

W przypadku awarii technicznej kierowca najczęściej wzywa mobilny serwis, który w krótkim czasie przybywa na miejsce. Usterka zostaje usuwana na miejscu, jeśli jest drobna albo pojazd jest holowany do warsztatu. To duży plus, ponieważ poza miastem nie zawsze możliwa jest szybka pomoc serwisu, jak ma to miejsce w przypadku komunikacji miejskiej.

Warto pamiętać, że wszystkie wspomniane wyżej elementy specyfiki pracy generują ogromne zmęczenie kierowcy. Często może być tak, że kierowca, który jeździ wkoło przysłowiowego „komina” - będzie o wiele bardziej zmęczony po jednym dniu pracy aniżeli kierowca, który w ciągu jednego dnia pokonał 700 km na przykład po autostradzie.

Praca w komunikacji miejskiej może być bardzo dobrym rozwiązaniem dla tych, którzy codziennie chcą być w domu. Oczywiście godziny pracy kierowcy są bardzo zróżnicowane, jednak maksymalnie po 10 godzinach pracy kierowca może iść do domu wypoczywać. Takiego komfortu nie mają kierowcy pracujący w transporcie długodystansowym.

Komunikacja lokalna (krótkodystansowa) lub podmiejska

W przypadku tego rodzaju zadań przewozowych kierowca staje się także konduktorem, który zarówno sprzedaje jak i kontroluje zakupione wcześniej bilety (np. miesięczne), a także dokumenty uprawniające do przejazdów ulgowych. Pojawia się tu konieczność posiadania umiejętności obsługi fiskalnej kasy biletowej („bileterki”). Klientami są przede wszystkim osoby dojeżdżające do pracy oraz dzieci i młodzież do szkół. Praca charakteryzuje się określonym przydziałem zadań dla kierowcy, które są dwojakiego rodzaju. Są to albo zadania na tej samej trasie wykonane kilkukrotnie w ciągu dnia (podobnie jak miało to miejsce w komunikacji miejskiej) - tak zwane „kółka” albo kilka różnych zadań na odmiennych trasach.

Aby lepiej to pokazać - podajmy przykłady. W przypadku tak zwanych „kółek” (komunikacja podmiejska) - trasa może być na linii Warszawa - Kobyłka - Warszawa (w ciągu dnia pracy kierowca realizuje np. 4 kółka) lub Zakopane - Nowy Targ - Zakopane (w ciągu dnia - np. 5 kółek). Oczywiście pomiędzy każdym z kółek możliwa jest określonej długości przerwa.

Wskazane jest posiadanie umiejętności wykonania prostych czynności naprawczych w trasie.W przypadku różnych zadań kierowca może realizować kilka różnych tras krótkodystansowych. Przykład - trasa nr 1: Szczecin - Stargard Szczeciński, trasa nr 2: Stargard Szczeciński - Pyrzyce, trasa nr 3: Pyrzyce - Szczecin, trasa nr 4: Szczecin - Gryfino, trasa nr 5: Gryfino - Szczecin. Cała trasa wyniesie około 200 km i może być zrealizowana (wraz z różnej długości przerwami) w ciągu 10-godzinnego czasu pracy.

Kierowca z uwagi na ciągły bezpośredni kontakt z pasażerem musi cechować się wysoką kulturą osobistą. Aby w odpowiedni sposób reprezentować wizerunek zatrudniającej go firmy - musi być uprzejmy wobec klientów oraz chętnie udzielać odpowiedzi na pytania pasażerów (oczywiście podczas unieruchomienia pojazdu, a nie w czasie jazdy).

Podczas transportu lokalnego prędkości jazdy nie są duże i oscylują w okolicach 50 - 60 km/h. Dość często występują przystanki pośrednie, jednak nie tak często jak w mieście (tu co około kilka km). Kierowca praktycznie codziennie nocuje w domu, jednak sporadycznie mogą zdarzać się noclegi poza miejscem zamieszkania w zależności od rodzaju zadania przewozowego. Dzieje się tak, jeśli zadanie kończy się poza miejscem zamieszkania, zaś kolejnego dnia rozpoczyna się z miejsca, z którego zakończyło się poprzedniego dnia. Jeśli kandydat do pracy w transporcie lokalnym nie godzi się na tego typu niedogodności, to powinien zatrudnić się w komunikacji miejskiej.

Warto dodać, że transport lokalny nie zawsze realizowany jest najnowszymi modelami autobusów. Pojazdy często są kilkuletnie, kilkunastoletnie lub nawet starsze, co wymaga odpowiedniej wiedzy technicznej dotyczącej ich codziennej obsługi, a także w tym przypadku mogą się przydać umiejętności mechanika dotyczące usuwania prostych i typowych usterek. Chodzi o to, że w tym przypadku nie zawsze możliwe jest szybkie skorzystanie z mobilnego serwisu technicznego. Z kolei w przypadku prostych napraw - usunięcie ich na miejscu znacznie ogranicza koszty przewoźnika. Reasumując: podejmując decyzję o zatrudnieniu się w transporcie lokalnym krótkodystansowym warto posiadać zarówno pewne doświadczenie jako kierowca autobusu, jak i podstawowe umiejętności techniczne. Nie jest to wskazany rodzaj pracy dla osób świeżo po kursie prawa jazdy, aczkolwiek nie oznacza to, że takie osoby nie poradziłyby sobie.

ZALETY

  • stosunkowo łatwa możliwość zatrudnienia
  • niemal codzienne noclegi w domu (w przypadku kierowców miejscowych)
  • stosunkowo niewielkie dzienne przebiegi w porównaniu do komunikacji długodystansowej
  • przerwy na odpoczynek na przystankach krańcowych
  • urozmaicone trasy

MOŻLIWE DODATKOWE TRUDNOŚCI

  • duża liczba pasażerów o odmiennych cechach charakteru
  • stresujące sytuacje w kontaktach z pasażerami
  • jazda również po wąskich jezdniach o nie zawsze idealnej nawierzchni
  • niekiedy długie przerwy w ustronnych miejscach pomiędzy zadaniami
  • nie zawsze idealny stan techniczny pojazdów
  • wskazane posiadanie umiejętności prostych napraw w terenie

 

Na liniach lokalnych często wykorzystywane są pojazdy nie pierwszej młodości. Ich obsługa także wymaga wprawy i odpowiedniej wiedzy.

Transport długodystansowy krajowy na regularnych liniach

Specyfika tego rodzaju transportu wskazana jest dla kierowców posiadających co najmniej 2 - 3 lata doświadczenia w komunikacji krótkodystansowej. Nie chodzi tu wyłącznie o doświadczenie w kierowaniu pojazdem, ale także o kontakty z ludźmi, obsługę kasy biletowej czy o umiejętność odpowiedniego zaplanowania prędkości jazdy (oczywiście w zakresie prędkości dozwolonej), aby możliwie dokładnie przestrzegać rozkładu jazdy. Problemem dla kierowców mało doświadczonych lub bez doświadczenia może być też dystans, który trzeba pokonać. Może on wynosić nawet 400 - 500 km, co przy dużym natężeniu ruchu na polskich - nie zawsze szerokich - drogach może być bardzo męczące. Co ważne - podobne przebiegi realizowane mogą być przy każdym zadaniu, których w miesiącu będzie ponad 20. Nie każdy kierowca będzie w stanie wytrzymać taką specyfikę pracy na dłuższą metę, a to trzeba przewidywać jeszcze przed podjęciem decyzji o zatrudnieniu. Tu niezbędne będą umiejętności prostych napraw w terenie, wymiany koła, ale także potrzebna jest wiedza dotycząca rozwiązań technicznych zastosowanych w autobusach (tempomat, alternatywne układy hamulcowe, elektroniczne systemy wspomagania bezpieczeństwa jazdy, itp.). Warto wspomnieć, że transport długodystansowy realizowany jest często nowymi pojazdami, których prawidłowa eksploatacja wiąże się także ze znajomością nowinek technicznych zastosowanych w autobusach.

Zaawansowana technologia nowoczesnych autobusów wymaga bezbłędnej znajomości. Bez tego kierowca nie będzie w stanie prawidłowo eksploatować pojazdu.

Umiejętność obsługi tachografu - zarówno analogowego jak i nowoczesnego cyfrowego - jest niezbędna w przypadku przewozów średnio- i długodystansowych - tak w kraju, jak i za granicą.

W tego rodzaju specyfice pracy kierowca musi umieć radzić sobie z sytuacjami nietypowymi. Jakie to sytuacje? Niespodziewana niedyspozycja zdrowotna pasażera, awaria techniczna czy złe samopoczucie. Oprócz tego towarzyszący stres czy umiejętność asertywnych zachowań wobec pasażerów to kolejne elementy, które nabywa się wraz z doświadczeniem. W przypadku tego typu przewozów pojawia się konieczność właściwego ewidencjonowania czasu pracy kierowców, a więc trzeba umieć prawidłowo obsługiwać urządzenia rejestrujące - tachografy. Błędy w tym zakresie lub nieprawidłowe korzystanie z tachografu skutkować mogą karami finansowymi (są niemałe). W transporcie krótkodystansowym lokalnym (jedna stała trasa do 50 km) tachograf nie musi być używany - obowiązują tu nieco inne zasady czasu pracy.

Co ważne - w transporcie krajowym długodystansowym kierowca często nocuje poza domem (średnio co drugi dzień), zatem taka specyfika pracy wymaga pełnej dyspozycyjności. Dość często zdarzają się także kursy nocne, co dodatkowo potęguje trudność realizacji zadania - nie każdy kierowca nadaje się do pracy nocnej. Jeśli kierowca należy do grupy tak zwanych „skowronków”, to podejmując pracę w transporcie długodystansowym powinien uprzedzić pracodawcę, iż może mieć problemy z jazdą porą nocną.
Warto wspomnieć o rozkładach jazdy. W przypadku krajowych regularnych przewozów długodystansowych - przystanki występują z reguły co kilkadziesiąt km lub niekiedy nawet rzadziej. Kierowca musi umieć zaplanować prędkość podróży, aby nie okazało się, że na przystanek pośredni lub zwłaszcza końcowy przyjeżdża kilkadziesiąt minut przed rozkładowym czasem.

Podajmy przykład. Kierowca wyjeżdża z miasta „A” planowo (zgodnie z rozkładem) o godzinie 3.00. Kolejne miasto jest już miastem docelowym, a planowy przyjazd do niego to godzina 5.20. Dystans dzielący oba miasta to około 130 km, po drodze występuje 40-kilometrowy odcinek drogi ekspresowej, zaś kolejne 20 km to szeroka droga dwujezdniowa. W mieście docelowym występują jeszcze dwa przystanki pośrednie. Pierwszy o g. 5.00, zaś drugi o g. 5.10. Gdyby kierowca przebył tę trasę poruszając się cały czas z maksymalną (dopuszczalną oczywiście) prędkością - przybyłby na miejsce około 30 minut przed czasem, odjeżdżając z pośrednich dwóch przystanków także sporo przed planowaną rozkładowo godziną. W takiej sytuacji przewoźnik narażony byłby na karę finansową nałożoną przy ewentualnej kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego - zgodnie z taryfikatorem zawartym w Ustawie o Transporcie Drogowym. Owszem, pasażer byłby z pewnością zadowolony, jednak przyjazd przed czasem jest w takiej sytuacji niedopuszczalny. Aby uniknąć tego typu sytuacji, kierowca musi tak normować prędkość jazdy, aby z każdego z przystanków pośrednich odjeżdżać zgodnie z rozkładem
jazdy. Do tego m.in. potrzebne jest odpowiednie doświadczenie.

Pracę w tego typu specyfikacji można polecić przede wszystkim pasjonatom - kierowcom z powołania, którzy kochają swój zawód, a nie wykonują go „na siłę”. Do tego należy oczywiście dołączyć wspomniane wcześniej doświadczenie, chociaż bywają przypadki, gdy kierowca początkujący (ale pasjonat motoryzacji) bardzo szybko wdraża się w pracę i wykonuje ją perfekcyjnie - przewyższając umiejętnościami niejednego kierowcę, który posiada staż pracy w zawodzie kierowcy autobusu.

Kierowca autobusu musi być przygotowany na każde warunki na drodze zarówno w dzień, jak i w nocy.

ZALETY

  • urozmaicone zadania przewozowe
  • możliwość jazdy nowoczesnymi pojazdami
  • z reguły pojazdy w bardzo dobrym stanie technicznym, czyste i schludne
  • możliwość poznawania nowych miejsc, tras

MOŻLIWE DODATKOWE TRUDNOŚCI

  • konieczna umiejętność radzenia sobie samodzielnie w przypadku łatwych do usunięcia na miejscu awarii
  • konieczna umiejętność obsługi tachografów różnych typów 
  • konieczność dokumentowania czasu pracy kierowców
  • konieczność umiejętności planowania czasu przejazdu pomiędzy pośrednimi przystankami
  • wskazana znajomość lokalizacji dworców autobusowych, przystanków pośrednich oraz dojazdów do nich
  • konieczność znajomości nowinek technicznych stosowanych w nowoczesnych pojazdach
  • umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa przewozu bagażu i odpowiednie ich umieszczenie w lukach bagażowych
  • konieczna umiejętność radzenia sobie z pasażerami o odmiennych cechach osobowościowych
  • konieczność zachowania postaw asertywnych
  • niezbędna umiejętność właściwego planowania przerw w podróży dla pasażerów (np. na toaletę)

 

W przypadku realizowania przejazdów zagranicznych - najczęściej kierowca korzysta z bardzo nowoczesnego i zaawansowanego technologicznie taboru.Długodystansowy transport międzynarodowy na regularnych liniach

Specyfika pracy w transporcie międzynarodowym przewidziana jest zdecydowanie dla doświadczonych kierowców, którzy powinni stanowić tak zwaną elitę wśród kierowców autobusów. Tu niewielkie doświadczenie nie wystarczy z uwagi na ogrom problemów, z którymi kierowca podczas trasy musi potrafić sobie poradzić. Generalnie zasady są zbliżone do tych, które stosowane są w krajowym transporcie długodystansowym i kierowca, który sprawdza się tam - najprawdopodobniej nie będzie miał problemów, aby wdrożyć się w nową specyfikę pracy. Tu dochodzi konieczność weryfikacji wszelkich niezbędnych do realizacji przewozów międzynarodowych dokumentów, a także pojawia się konieczność znajomości podstawowych przepisów ruchu drogowego w krajach, przez które kierowca będzie przejeżdżał. Każda ich nieznajomość, a tym samym niezastosowanie się do nich może skutkować bardzo wysokimi mandatami, które kierowca najczęściej będzie musiał pokryć z własnej kieszeni. Poza tym niewłaściwie zaplanowany przejazd może sprawić, że kierowcy zabraknie czasu, aby dojechać do celu nie łamiąc norm czasu pracy kierowców. Wszelkie mylenie trasy może prowadzić do opóźnień, których może nie być możliwości nadrobić.

Zatem znajomość tras i umiejętność poruszania się po sieci europejskich autostrad staje się nieodzowna. Nowicjusz może sobie tu nie poradzić, ale oczywiście bywają kierowcy - pasjonaci, którzy jadąc po raz pierwszy za granicę radzą sobie w trasie bardzo dobrze i szybko uczą się wszelkich nowości. Są też niestety tacy, którzy po kilku latach jazdy wokół miejsca zamieszkania w przewozach lokalnych próbują sił podczas długich nocnych zagranicznych przejazdów, nie radząc sobie z tym zupełnie, a raczej nie zdając sobie sprawy z poziomu trudności takiej specyfiki pracy. Nie można tu generalizować, jednak niestety praktyka pokazuje, że dość często tak zwani kierowcy „sezonowi” nie sprawdzają się zupełnie podczas przewozów długodystansowych. Warto wspomnieć, że w przypadku tego typu przewozów kierowca większość czasu spędza poza domem, co należy przewidywać planując zatrudnienie w firmie realizującej zadania przewozowe w tej specyfice.

W tej specyfice zadań przewozowych często korzysta się z rozbudowanej sieci europejskich autostrad. Także prędkości jazdy są większe niż w mieście.

ZALETY

  • możliwość poznawania zasad ruchu w innych państwach
  • możliwość jazdy nowoczesnymi pojazdami
  • jazda w załodze dwu lub trzyosobowej
  • przystanki pośrednie co kilkaset km
  • z reguły pasażerowie usposobieni „pokojowo”

MOŻLIWE DODATKOWE TRUDNOŚCI

  • konieczna umiejętność radzenia sobie samodzielnie w przypadku awarii technicznej
  • konieczna umiejętność obsługi tachografów różnych typów
  • konieczność dokumentowania czasu pracy kierowców
  • wskazana znajomość lokalizacji dworców autobusowych w miastach na terenie obcych państw
  • konieczność znajomości nowinek technicznych stosowanych w nowoczesnych pojazdach
  • umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa przewozu bagażu i odpowiednie ich umieszczenie w lukach bagażowych
  • konieczna umiejętność radzenia sobie z pasażerami o odmiennych cechach osobowościowych
  • konieczność zachowania postaw asertywnych
  • niezbędna umiejętność właściwego planowania przerw w podróży dla pasażerów (np. na toaletę)
  • konieczność posiadania znajomości wypełniania dokumentów (np. przy przeprawach promowych)
  • wskazane posługiwanie się co najmniej językiem angielskim w stopniu komunikatywnym
  • niezbędna wytrzymałość na trud monotonnej długiej jazdy autostradowej
  • wskazana dobra orientacja w sieci rozbudowanych europejskich autostrad oraz konieczna znajomość przepisów ruchu drogowego w innych państwach europejskich

 

Przewozy turystyczne

Przewozy turystyczne cechują się możliwością poznawania nowych miejsc, co z pewnością może być ciekawym doświadczeniem. Kierowca ma niekiedy możliwość wstępu na imprezy sportowe, pokazy, targi, itd., w zależności od rodzaju turystyki. W większości innych stacjonarnych zawodów takich możliwości nie ma. Poza tym podczas objazdu turystycznego kierowca ma zapewnione miejsce noclegowe w motelu lub hotelu i często także pełną gamę posiłków wraz z grupą turystyczną.

W przewozach turystycznych kierowca czasem ma możliwość uczestniczenia w ciekawych imprezach. To duży plus tego trudnego zawodu.W turystyce nie ma rozkładów jazdy, jednak jest plan wycieczki, który także może być dość napięty, a nadal kierowcę obowiązuje konieczność przestrzegania czasu pracy kierowców. Tu jednak jest łatwiej, ponieważ w razie trudnej sytuacji drogowej - z określonych punktów programu można zrezygnować bez konsekwencji. Konieczna jest jednak bezbłędna współpraca na linii kierowca - pilot wycieczki lub opiekun grupy. Niestety czasem w tym zakresie pojawiają się spięcia, co zdecydowanie obniża wizerunek przewoźnika w oczach pasażerów. Wszelkie spory kierowcy z pilotem są niedopuszczalne, a wątpliwości powinny być rozwiązywane bez udziału pasażerów.

W przypadku przewozów turystycznych międzynarodowych niezbędne jest duże doświadczenie - podobnie jak w przypadku długodystansowych przewozów zagranicznych na regularnych liniach. Przewozy turystyczne krajowe może wykonywać także kierowca z mniejszym doświadczeniem i powinien sobie z tym poradzić. Potrzebna jest tu jednak znajomość lokalizacji parkingów dla autobusów oraz umiejętność komunikacji z opiekunem grupy, aby nie dochodziło do sytuacji, gdy kierowca zabłądzi w jakimś mieście lub nie będzie umiał zaparkować autobusu w czasie, gdy turyści zwiedzają określone obiekty.

ZALETY

  • możliwość poznania nowych miejsc
  • możliwość jazdy nowoczesnymi pojazdami
  • jazda w załodze dwuosobowej przy dłuższych wyjazdach
  • brak przystanków linii regularnych

MOŻLIWE DODATKOWE TRUDNOŚCI

  • konieczna umiejętność radzenia sobie samodzielnie w przypadku łatwych do usunięcia na miejscu awarii
  • niezbędne duże doświadczenie zwłaszcza przy wyjazdach zagranicznych
  • konieczna umiejętność obsługi tachografów różnych typów
  • konieczność dokumentowania czasu pracy kierowców
  • konieczność umiejętności planowania czasu przejazdu
  • wskazana znajomość lokalizacji parkingów dla autobusów
  • konieczność znajomości nowinek technicznych stosowanych w nowoczesnych pojazdach
  • konieczność zachowania postaw asertywnych
  • niezbędna umiejętność właściwego planowania przerw w podróży dla pasażerów (np. na toaletę)
  • konieczność monitorowania zachowań pasażerów i reagowania na wszelkie nieprawidłowości (np. spożywanie alkoholu, chodzenie po pojeździe, palenie, itp.)
  • w przypadku turystyki zagranicznej wskazana dobra orientacja w sieci rozbudowanych europejskich autostrad oraz konieczna znajomość przepisów ruchu drogowego w innych państwach europejskich
  •  

 

Pozostałe artykuły z działu: